Waarom doen wij mee?

	Team Joko Delden Vorig jaar heb ik samen met een vriendin meegelopen aan de eerste loop van A Sisters Hope op 6 en 7 Oktober 2007 van Amersfoort-Amsterdam. Dit was een bijzonder en emotionele ervaring , ieder met zijn eigen gedachte en gevoel begonnen aan een mooie tocht met een prachtig doel.
Daarom wilde ik dit jaar 2008 weer deelnemen, om een en ander een plek te geven wat ik heb meegemaakt,en wat te kunnen betekenen voor de mensen om me heen en de toekomst van borstkanker. Spontaan sloten zich enkele leden van ons jongerenkoor uit Delden aan om dit jaar mee te doen,we bestaan nu uit een team van 5 meiden. Ons team heet: JOKO Delden, Wat staat voor Jong , Ondersteunend, Krachtig en Optimistisch. De afgelopen maanden zijn wij samen als een echt team bezig. Allemaal de keuze gemaakt om te lopen, en ieder met zijn eigen motivatie. We hebben vrienden,familie en bekenden,winkeliers, grote bedrijven, instellingen gevraagd om steun maar ook gestaan op een braderie met een sportief spel en lintjes raden in een pot, uiteindelijk hadden we het idee om een Benefiet concert te gaan organiseren. Dit is uiteindelijk gerealiseerd op 22 Augustus. Stil zijn we geworden, vrijdagavond, de avond waar wij als Team JOKO en het jongerenkoor een “benefiet” hebben gehouden om ons sponsorgeld voor de borstkankerloop bij elkaar te krijgen. Stil van de mensen in de kerk, die zoveel warmte uitstraalden, stil van de warmte en geweldige zang van het koor, stil van de mooie gedachten die mensen ons mee op de wandeltocht meegaven en stil van de opbrengst. Vrijdagmiddag de 22e zijn we begonnen met de kerk versieren, spandoek, ballonen in de kerk (roze natuurlijk, de kleur van de strik) en alles klaarzetten. Na gezellig met elkaar te hebben gegeten waren we er helemaal klaar voor. Jammer dat het zo hard regende, maar gelukkig waren er toch mensen die de regen trotseerden om aanwezig te zijn. Tijdens de “benefiet” hebben we allemaal onze motivatie om mee te lopen verteld, vijf zeer verschillende persoonlijke verhalen. Daarnaast waren er mooie gedichten die afgewisseld werden door mooie liederen van het jongerenkoor. Ook hebben de aanwezigen ons een gedachte meegegeven op onze wandeltocht, die wij in onze rugzak daadwerkelijk mee zullen dragen tijdens onze loop. Gedachten die variëren van: “succes” en “veel plezier” tot “haal kracht uit je motivatie” en “elke stap die je maakt kom je dichterbij je doel, stap voor stap komen we dichterbij genezen van kanker” Bij het slotlied “sta op en wandel” hebben wij de wandelschoenen aangetrokken en we zijn met de rugzak op de rug, zingend de kerk uitgegaan. Hierna is er onder het genot van een kopje koffie nog rustig nagepraat. Warm zijn we geworden van alle positieve en meelevende reacties en van de opbrengst. We zijn nu bijna bij ons einddoel voor de sponsoring. In die tussentijd genieten we samen van de vele oefenwandelingen en we leven naar 11 en 12 oktober toe. Allemaal veel succes en we zien jullie gauw. Team JOKO, Delden Hanneke, Joyce, Monique, Diana, Marjolein
	Heleen Verdenius Hallo, ik ben Heleen en heb me dit jaar ingeschreven voor de 60 km walk van A Sister's Hope. In februari kreeg mijn vriendin Janneke het slechte nieuws te horen dat er borstkanker bij haar geconstateerd was.
Wat er dan allemaal met je gebeurt, is niet te bevatten, Janneke’s hele leven stond en staat op zijn kop. Na twee operaties, heeft Janneke er inmiddels 6 chemokuren op zitten, en begint ze binnenkort met 33 bestralingen. Op dit moment gaat het redelijk met haar. Ze heeft weliswaar last van enkele vervelende bijwerkingen, maar ze klaagt er nooit over. Ze zegt steeds dat het toch eigenlijk best nog meevalt, tot nu toe. Janneke is sterk, moedig en superpositief ingesteld, ze gaat de strijd voor de volle 100% (en meer!) aan. Ik heb veel bewondering voor haar en de mensen die dicht om haar heen staan, zoals haar man Anno en zoontjes Jorn (9) en Mart (7).
Als vriendin wil je er natuurlijk voor haar zijn en daarin doe ik mijn best, maar meer dan een luisterend oor bieden en af en toe samen wat leuks gaan doen, is er helaas niet bij. Janneke moet het uiteindelijk alleen doen, de kuren ondergaan en de bijwerkingen daarvan doorstaan. Toen hoorde ik van ‘A Sister’s Hope’, en dacht gelijk, dat is misschien een mooie gelegenheid om iets te doen, niet alleen voor Janneke maar voor alle vrouwen (en mannen) die met borstkanker te maken krijgen. Ik heb bijgaande foto laten maken, een brief opgesteld over het doel waarvoor ik ga lopen en vervolgens rondgestuurd naar familie, vrienden, kennissen, bedrijven en verenigingen. De reacties zijn hartverwarmend, zo veel gulle bijdragen en lieve woorden van mensen die mij sponsoren. De actie loopt als een tierelier en ik wil hierbij toch wel even vermelden dat Janneke een geweldige werkgever heeft, AB Fryslân, want die heeft € 1500,- gestort! Dat is niet alleen een mooie bijdrage voor het goede doel, maar ook voor Janneke persoonlijk is dit natuurlijk een geweldige opsteker. Als je ziek bent, is het fijn dat mensen met je meeleven en als jouw baas dit voor je over heeft, moet je dat enorm goed doen. Maar alle sponsorgelden, hoe klein ze misschien ook zijn, blijven natuurlijk van harte welkom! Ik hoop op een leuk, gezellig en sportief weekend in oktober. Ik ben benieuwd naar de andere lopers en heb er zin in! Janneke zal haar best doen om ergens in die twee dagen langs te komen en dat stel ik natuurlijk erg op prijs. Tot 11 oktober allemaal!
	Gea Roosenberg Ik ben vorig jaar, tijdens de wandel 2 dagen van Amersfoort, door een aantal dames van een voetbalvereniging, enthousiast geworden.
Het was voor mij op dat moment , vond ik , te kort dag want ik wilde mijzelf er wel goed op kunnen voorbereiden, want als ik het ga doen, wil ik natuurlijk ook zoveel mogelijk geld op halen. Dus besloot ik om dit jaar mee te doen. Mijn motivatie is, dat ik in mijn ZEER directe omgeving, VEEL en VEEL te veel te maken heb met borstkanker.
Ik heb maar liefs 3 schoonzussen die borstkanker hebben. 1 zus heeft in november 2006, een borstsparende operatie en bestralingen gehad, gelukkig gaat het heel goed met haar. 1 zus is tot ons grote verdriet vorig jaar januari op 50 jarige leeftijd overleden, en de derde is in december 2007 geopereerd, en nu met de laatste fase van haar chemo bezig, een hele moeilijke tijd, maar het gaat gelukkig goed. Dus jullie begrijpen wel dat ik alle reden heb om mijn uiterste best te doen, om mijn steentje te kunnen bijdragen. Ook vroegen jullie mij een foto mee te sturen. Deze foto is gemaakt na de 4 dagen van Nijmegen, waar ik van 15 tot 19 juli j.l. voor de 12e keer aan heb deelgenomen. 2 dagen daarvan heb ik met mijn A Sisters Hope T shirt gelopen, er zijn mij toen heel veel vragen gesteld, en nu hoop ik maar dat ik ook wat dames enthousiast heb kunnen maken. Zoals ik vorig jaar en zij zich ook zullen aanmelden, is het niet dit jaar, dan volgend jaar misschien. Ik verheug mij echt op 11 en 12 oktober, lijkt me geweldig om dit mee te kunnen maken.
	Trees Broekers 4 jaar geleden- 11 okt.2004- is mijn aller beste vriendin Yvon overleden. We speelden beiden accordeon en zijn op onze 9e jaar vriendinnen geworden. Tegelijk waren we zwanger, zij van haar eerste zoon, ik van mijn meisjes-tweeling.
We deelden lief en leed , en onze kinderen groeiden samen op. Vanaf datzij het knobbeltje in haar borst voelde en hoorde dat zij borstkanker had, totdat zij 6 jaar later overleed aan bot en lever-kanker, heb ik haar, met nog een aantal vriendinnen van haar, begeleid. Meegeweest met de chemokuren, dokterbezoeken, voor het thuisfront gekookt en uit eindelijk haar tot het eind bij gestaan. Een groot verdriet en gemis. Toen ik hoorde van A Sisters's hopen, had ik direct het gevoel dat ik hier aan mee wilde en moest doen. Volgende maand wordt ik 50 en Yvon zou 50 geworden zijn in okt. dit jaar. Als ik op 11 oktober ga lopen, is dat dus haar sterfdag. Ik ben dankbaar en blij dat ik de mogelijkheid en gezondheid heb dit te lopen en voor dit goede doel geld in te zamelen.
	Anita Vermeulen In oktober 2003 werd bij mij borstkanker geconstateerd. Op dat moment was ik 32 jaar en mijn dochters Carmen en tiffany 5 en 2 jaar. Een moeilijke tijd, niet alleen voor mijzelf dus. Zelf dacht ik na de operatie wel klaar te zijn, maar niets was minder waar.
Na de operatie bleek dat ik uitzaaiingen naar mijn lymfeklieren had, en ook die zijn er uit gehaald. De week erna kreeg ik het slechte nieuws dat het gezwel wat ze verwijderd hadden ontzettend agressief was, en dat mijn levensverwachting op dat moment 5 jaar was. Dat was dus echt even schrikken. Ook kreeg ik te horen dat ik 4 chemokuren moest ondergaan, en 35 bestralingen. Dan wordt je dus ziek gemaakt om beter te worden. Het klinkt heel vreemd, maar zo voelt het echt. Gelukkig heb ik van de chemo’s weinig last gehad qua misselijkheid, en ook de bestralingen gingen vrij goed. Wel heb ik veel last van vermoeidheid gehad en heb ik de zogenaamde chemobrains gekregen. (met sokken aan onder de douche, en weer m’n sleutels kwijt die ik in m’n hand heb) na dit alles had ik besloten om mijn borsten te laten amputeren en een directe borstreconstructie te ondergaan. Iedere optie om mijn kans op herhaling te voorkomen moest ik aangrijpen. Helaas kreeg ik gelijk last van necrose (afsterven van de huid), en na 12 hersteloperaties was voor mij de koek op. De prothesen werden verwijderd, en nu leef ik al 3 jaar met uitwendige prothesen. Maar: ik leef nog! Toen ik in 2007 het reclamespotje van A Sister’s Hope op de radio hoorde, wist ik meteen dat ik dit moest gaan doen. Niet alleen voor mijzelf of mijn dochters, maar voor iedereen die met deze ziekte te maken krijgt. Dit jaar doe ik voor de tweede keer mee. Dankzij Cathy, Martje en Tessa kunnen wij er met z’n allen wat aan doen, en daar ben ik hun ook erg dankbaar voor. Op 11 oktober heb ik mijn levensverwachting van 5 jaar erop zitten, en ik zal er dan ook samen met mijn team (borst vooruit) en alle andere wandelaars een mooi weekend van maken. We doen het niet alleen, we doen het samen. Want samen staan we sterk.
	Nicole Sieben Waarom ik me ingeschreven heb voor de Sister's Hope walk? Begin dit jaar werd er bij mij borstkanker geconstateerd. In de tijd vlak na de diagnose heb ik veel op internet naar informatie gezocht en kwam zo op de site van Sister's hope.
Het idee sprak me meteen aan en aangezien ik niet in toeval geloof, denk ik ook dat ik niet zomaar op deze site gestuit ben. Ik heb er denk ik 2 dagen over nagedacht. Mijn behandelplan was net bekend en als alles volgens plan zou verlopen, zou ik ergens eind juli klaar zijn. Dat zou betekenen: twee en een halve maand de tijd om voor te bereiden op twee dagen achter elkaar 30 kilometer wandelen. Een vrij ambitieus plan, realiseer ik me nu, maar toen wist ik natuurlijk nog niet wat voor een impact de behandelingen zouden hebben. In januari ben ik borstsparend geopereerd en in februari is er een okselklierdissectie gedaan. Daarna 6 chemokuren, steeds om de 3 weken. Van de chemo was ik steeds één week ziek, de week daarna krabbelde ik weer op en de laatste week voelde ik me eigenlijk best prima. Behalve de eerste dagen na de kuur, ben ik blijven sporten. Één keer in de week naar de sportschool en natuurlijk wandelen! Mijn conditie is erbarmelijk, als er iemand een gesprekje met me aanknoopt als ik in de sportschool op de fiets zit, raak ik meteen buiten adem. En als je mijn hartslagfrequentie ziet, denk je dat ik de Alpe d'Hues aan het opfietsen ben. Ik heb erg uitgekeken naar de laatste chemo en verheugde me erop om vanaf dat moment echt progressie te gaan zien in mijn conditieopbouw. Helaas is er vlak voor de laatste chemo weer een knobbel in mijn borst gevonden. Weer kanker! Of nog steeds, dat is nog niet duidelijk. Er is een MRI en een PET CT scan gemaakt, die gelukkig geen andere "activiteit" dan in de borst laat zien. Goddank geen uitzaaiingen... Aanstaande donderdag word ik opnieuw geopereerd, mijn rechterborst wordt geamputeerd. Ik hoop dat ik na de operatie snel herstel en mijn wandeltraining kan hervatten. Met de fondsenwerving gaat het erg goed. Ik heb na mijn inschrijving een brief verstuurd en gemaild naar familie, vrienden en bekenden. De reacties daarop zijn echt geweldig, velen vertellen het door in eigen kring en daar volgen dan ook weer hartverwarmende reacties op. Zo kreeg ik bijvoorbeeld van mijn nicht een envelopje met een lieve kaart van de ouders van de F-jes van hun voetbalclub. Ze vonden het een mooi initiatief en waren met de pet rondgegaan: € 50,- ! Het zwemclubje van een vriendin van mijn moeder had hetzelfde gedaan: € 115.- ! Een vriend die grafisch ontwerper is, heeft een poster voor me ontworpen om samen met spaarpotjes op te hangen / neer te zetten in winkels. Van een kralenwebshop heb ik voor € 100 kralen gekregen, om sieraden mee te maken voor de verkoop, mijn collega's doneren een gedeelte van de fooien. En zo kan ik nog wel even doorgaan, de teller staan inmiddels op ruim € 2000.
No Fear Op 14 mei bezocht ik voor de bus in verband met het bevolkingsonderzoek naar borstkanker. Ik verwachtte geen rare dingen, de uitslag was tenslotte twee jaar ervoor ook goed en borstkanker overkomt alleen anderen, toch? Er kwam geen brief dat de uitslag goed was. Geen bericht, goed bericht dacht ik. Wel was ik al verschillende keren op mijn huistelefoon gebeld door iemand uit mijn woonplaats, die vervolgens niet de voicemail insprak. Ik was er een beetje geirriteerd door: Iedereen wist toch dat ik fulltime werkte. Tot ik de telefoontjes zat was en het nummer draaide om te achterhalen met wie ik te maken had. Tot mijn schrik kreeg ik mijn huisarts aan de lijn die me vertelde dat de uitslag “nader onderzoek behoefde” Ook werd ik drie dagen later in het ziekenhuis verwacht voor extra röntgenfoto’s, hij had de afspraak al gemaakt. Daarmee begon het voor velen herkenbare circuit: foto’s, biopties, MRI-scan, borstbesparende operatie, daarna toch amputatie / reconstructie op advies van de chirurg. Onderweg naar Utrecht voor de MRI-scan reden we langs een benzinestation met de naam OK, ik had die naam nog nooit gezien en zei tegen mijn man: misschien is het wel een teken dat alles goedkomt, je houdt je tenslotte aan ieder strohalmpje vast, maar later heb ik daar niet meer aan gedacht. Er was alleen het alles overheersende wachten op uitslagen, de angst, onzekerheid, moedeloosheid, noem maar op. Daarom bleef ik druk met van alles bezig om maar geen tijd te hebben om te tobben. Vlak voor de borstbesparende operatie had ik nog wat boodschappen te doen: zo’n stomme pyama met knoopjes en nog wat ziekenhuisspulletjes. Ik ging met de veerpont naar de grote stad om de inkopen te doen. Niet bepaald met een gezellig winkelgevoel. Uiteindelijk was ik geslaagd na drie uur, ik was moe en miste veerpont terug naar mijn dorp, de hekken gingen net dicht toen ik aan kwam lopen. Dat was de druppel, alles zat tegen, zelfs dit. Dan is het vijftien minuten wachten op de volgende pont en hup daar komt het onzekerheidsduiveltje weer, hoe zou het aflopen met me, wat zou me nog te wachten staan, kortom ik had tijd om te tobben. Gedachteloos keek ik alle schepen na die langsvoeren, ik ben door mijn werk geinteresseerd in schepen en de naam die ze hebben, vandaar. Je kan het toeval noemen of niet, maar er komt opeens een vrachtschip langsvaren met de naam “No Fear” Ik geloofde mijn ogen niet! De tranen liepen over mijn gezicht zonder dat ik me er bewust van was. Ik zag dit echt als een teken dat ik me niet zo druk moest maken en als geruststelling dat alles uiteindelijk goed zou komen. Had ik dus niet voor niets juist die pont gemist. Vanaf dat moment bleef die naam in me opkomen als ik weer eens een moeilijk moment had, zelfs toen uiteindelijk de borst toch geamputeerd moest worden. Ook nu nog, een half jaar na de amputatie en de goede afloop, bekruipt me angst en onzekerheid en keer op keer denk ik dan aan dat schip dat op het juiste moment op de juiste plaats was met de juiste naam: “No Fear” (Later hoorde ik dat kenners dit verschijnsel een Cledon noemen) (Messages From Spirit: The Cledon What is a cledon, you ask? Listen in to find out how Spirit uses you to deliver messages to others without you knowing it. You might even be getting a message through someone else.) Het schip heeft maar korte tijd “No Fear” geheten, het is inmiddels verkocht en heeft nu een andere naam. Het heeft me via allerlei instanties heel wat moeite gekost om een foto van “mijn” schip te bemachtigen, maar het is gelukt en deze foto komt vergroot in mijn woonkamer te hangen.
	Team Scouting Nederland, Wilma vd Poel Een aantal jaren geleden werd mijn schoonmoeder geconfronteerd met borstkanker. Zij is daar op zo’n geweldige en positieve manier mee omgegaan..echt bewonderingswaardig.
Iedereen wordt vroeg of laat geconfronteerd met borstkanker: bij zichzelf, moeder, dochter, vriend....IEDEREEN! Geld inzamelen voor dit geweldige doel is dan nog wel het minste dat we kunnen doen. Het liefst had ik een stukje van die positieve instelling van mijn schoonmoeder in een flesje gedaan zodat we dat aan al die andere vrouwen zouden kunnen geven.....daarmee is al een heel eind gewonnen....de rest moeten wij samen doen! Het project wordt zooo enthousiast ontvangen. Het meest geweldig vind ik de reactie van een vriend die heel terecht opmerkte dat ook mannen met borstkanker geconfronteerd worden, veelal via hun vrouw, vriendin, moeder of dochters en dat hij dus ook graag een steentje aan dit project wil bijdragen.
	Trish Nice I am Trish Nice, 61 years old from Heemstede. I am a two time cancer survivor. In 1999 and in 2001 I was confronted with breast cancer and underwent treatment including operations, radiation treatment, and chemotherapy.
After my reoccurrence in 2001 I slowly sunk into a deep depesssion. Slowly I fought my way back to my now healthy active lifestyle. I am walking with A Sister's Hope because it is a great grass roots organization committed to promoting breast cancer awareness, inspiring hope and raising funds for breast cancer research. In April and May 2008, I was a participant in Expedition Circle 66, an international breast cancer survivor expedition cross country skiing 600 kilometers across Greenland along the Arctic Circle. Unfortunately due to high winds up to 120 km per hour and a virus which struck half of the group we were evacuated after only ten days on the ice cap. The storms had pinned us down and we no longer had enough time to reach the west coast on schedule. Despite our disappointment it was a wonderful experience to be on the ice cap, to travel with the three dog teams and to experience the stark beauty of the polar area. We dared to take on the challenge. Even though we were not able to complete the expedition we did inspire others to live intensely and passionately despite their cancer past. One can not predict the future, however it is important to live fully today! Circle 66 website www.circle66.org Photos of expedition 3dm.be Groups interested in seeing the expedition slide show can contact me at trishnice@hotmail.com.